Menu Sluiten

Het verraad van de huidige Linksom! in de PvdA aan haar idealen en aan haar oprichter

Uit: Terug naar de toekomst, RoodGroene idealen, binnenkort hier te lezen:

“In 2013 verscheen het essay van toenmalig directeur van de Wiardi Beckman Stichting, Monika Sie Dhian Ho, getiteld Van Waarde – Sociaaldemocratie voor de eenentwintigste eeuw. Het was een tekst die bedoeld was om de koers bij te stellen, gevoed door het idee dat ‘progressieve politiek’ te technocratisch was geworden, en dat het goed zou zijn, na Paars en de kabinetten-Balkenende ‘eens wat langer stil te staan bij de pretenties van progressieve politiek’. Helaas werd niet een nieuw beginselprogramma geschreven, maar wel een bevlogen betoog waarin uitdrukkelijk afstand werd genomen van decennia neoliberale politiek, en daarmee een duidelijke breuk met het beginselmanifest van 2005.

Helaas was net het kabinet Rutte II aangetreden, waarbij de PvdA zich volledig overleverde aan neoliberale politiek. De volkshuisvesting werd opgeheven, de zorg gedecentraliseerd, en de mensen in de bijstand werden opgejaagd zoals nooit tevoren. Het was het hopelijk niet voorlopige dieptepunt van de PvdA in het verraad aan haar idealen. En door de enorme, paradoxaal genoeg juist door neoliberale politiek veroorzaakte financiële crisis, werd het nog erger, door neoliberale aanpak van die crisis, waardoor de ellende langer duurde en de schade vergroot werd. De hoofdrolspelers binnen de PvdA daarbij – de Bende van Vier: Diederik Samsom, Jeroen Dijsselbloem, Lodewijk Asscher en Hans Spekman – smoorden iedere kritiek en dus stopten ze ook vakkundig het Van Waarde project af. Er werd een commissie gevormd, onder leiding van huidige burgemeester van Zaanstad, Jan Hamming[1], schreef een commissie een rapport en een resolutie, die door het congres werd aangenomen, waarbij juist neoliberale politiek als politiek Van Waarde werd voorgesteld, zoals het plan van de PvdA minister van Onderwijs, Jet Bussemaker, om op hoogtepunt van de schuldencrisis jongeren aan te praten dat het aangaan van torenhoge studieschulden zeer verstandig zou zijn, want dan investeer je zelf in je toekomst (in plaats dat de overheid dat doet).

Monika Sie verliet gedesillusioneerd de Wiardi Beckman Stichting, die daarna nog slechts een zieltogend bestaan leidt, mede doordat de subsidies opdroogden na de terechte knock out die de kiezer de PvdA na Rutte II gaf. Hoewel Van Waarde nauwelijks enige invloed heeft gehad op de koers van de PvdA, is het gedachtengoed nog steeds waardevol.”

Ik stond als enige op het podium van het PvdA-congres in het voorjaar van 2013 te ageren tegen de resolutie. Ik vroeg toenmalig partijvoorzitter Hans Spekman om tenminste het plan om studieleningen in te voeren in plaats van de basisbeurs als voorbeeld van wat de Van Waarde politiek moest inhouden te schrappen. Ik zat zelf in de schulden – nadat ik in de crisis van 2012 werkloos was geworden, mijn huis op het dieptepunt van de huizencrisis moest verkopen met een enorme restschuld – en was bovendien hoofd beleid geweest bij de directie studiefinancieringsbeleid, en wist dus waar ik het over had. Maar ik werd het podium afgevoerd, en het congres applaudisseerde voor Jan Hamming en Hans Spekman.

Toen ik later mij verzette tegen het opzetje van Diederik Samsom om een toneelstukje op te voeren met een schijn-lijsttrekkersverkiezing samen met Lodewijk Asscher, en toen ik ten einde raad maar besloot mijzelf tegenkandidaat te stellen nadat niemand in de partij het lef had om zich ook tegenkandidaat te stellen, deden Spekman en de zijnen er alles aan om mij dat onmogelijk te maken. De commissaris van de Koningin uit Flevoland kwam bij mij thuis om me dit uit het hoofd te praten, en alles werd uit de onreglementaire kast gehaald. Uiteindelijk werd ik niet toegelaten tot de procedure, zonder enige argumentatie. Wel werd Jacques Monasch gevraagd om zich kandidaat te stellen – hij had zojuist de PvdA in de Tweede Kamer akkoord laten gaan met de opheffing van de Volkshuisvesting en was publiekelijk bezig met een afsplitsing, teneinde onze PvdA in extreemrechts vaarwater te doen belanden.

Ondertussen had ik met – wat ik dacht – geestverwanten een beweging opgericht, Linksom! in de PvdA, om de strijd te organiseren tegen het neoliberalisme in de PvdA, en ontmoette alleen maar tegenstand en ondermijning van de zittende macht in onze PvdA – van presidium en partijbestuur tot onze fracties in Den Haag en ook lokaal. Ze zagen ons duidelijk als bedreiging, en dat was in zoverre terecht dat wij een echt andere koers wilden, terug naar democratisch socialisme, zoals Den Uyl dat propageerde voordat Kok onze veren afschudde en Bos en Samsom het neoliberale karwei binnen onze partij afmaakte. Lees Merijn Oudenampsen daarover: https://jacobin.nl/den-uyl-had-een-plan-voor-socialisme-na-de-groei/.

We zijn nu 10 jaar verder na de zwerende blamage van de Van Waarde resolutie. Inmiddels zit ik nog steeds in dezelfde restschuld, inmiddels verkocht aan een incassobureau voor een koopje door de ING – maar ik moet nog steeds het volle pond betalen. Schuldhulpverlening, bewindvoerders, de bijstand, schuldsanering door rechters – het hielp niets, integendeel, mijn persoonlijke problemen werden alleen maar groter.

Het hielp mij om mijn ervaringsdeskundigheid en mijn kennis uit de tijd dat ik voor studiefinanciering en pensioenen werkte in uitvoeringsorganisaties én als beleidsverantwoordelijke om te schrijven hoe het anders kan en moet, en daarover bijeenkomsten te organiseren. Ik ontwikkelde een ander inkomensvangnet dan de bijstand van de Participatiewet en de Wajong, ik schreef een wetsvoorstel voor onze fractie om de enorme problematische schulden te voorkomen en op te lossen, ik schreef een ander belastingvoorstel, een voorstel om de lasten van burgers te beperken door de zorg anders te financieren en te organiseren, de huren te verlagen en de energiecrisis aan te pakken. Geen symboolpolitiek, maar echt de paradigma’s verzetten en stelsels te wijzigen – eerlijker, effectiever en eenvoudiger.

Linksom! in de PvdA groeide en kreeg zowaar steeds meer waardering. En in het laatste verkiezingsprogramma zag ik dat ook beloond met een behoorlijke koerswijziging naar links. Niet dat we er al zijn, maar toch. En de beweging naar linkse concentratie in plaats van heulen met neoliberale partijen, altijd door mij en Linksom gesteund, krijgt steeds meer gewicht.

Maar helaas, de lessen van decennia neoliberale politiek uitvoeren zijn nog steeds niet geleerd. Zelfs in mijn eigen Linksom hebben nu mensen de macht gegrepen die symboolpolitiek voorstaan, in plaats van echte koerswijziging. Men vindt mijn plannen nu te groot en te ingewikkeld om mij een plaats te geven op het volgende Armoedeconferentie. In plaats daarvan wil men lokale politici, met gemeentelijke politiek, en Hans Spekman over schulden, op het podium hijsen. Spekman heeft nooit afstand genomen van de ellende waar hij onze partij, miljoenen Nederlanders en mijzelf in heeft gestort. Men had mij niet dieper kunnen kwetsen, en mijn oude compagnons weten dat – en toch gaat men ermee door.

Maar bovenal is het verraad aan de idealen waar Linksom! in de PvdA voor was opgericht. Echte koerswijziging, strijd voor stelselwijzigingen die ons doen terugkeren naar een sociale investeringsstaat, met een sterke publieke sector, een einde aan de enorme ongelijkheid, armoede en schulden, en zeggenschap van burgers. Wat Linksom! in de PvdA nu gaat promoten is niet meer dan slap, zelfs contraproductief gedachtengoed. Ook omdat men zelf niet begrijpt waar men over praat. Het is diep triest, maar nu onze PvdA steeds meer linksaf gaat, slaat Linksom rechtsaf. Ik verlaat daarom ‘mijn’ club, met verdriet en een zeer hart, maar ik kan niet anders. Geloofwaardige linkse politiek, niet alleen links lullen maar dan ook met echt linkse plannen komen, is steeds de kern van mijn betoog geweest. De PvdA werd ongeloofwaardig voor miljoenen kiezers na Rutte II, en nu treft Linksom dat zelfde lot.

Ik roep iedereen op deze dwaallichten niet te steunen, en niet op te treden of deel te nemen aan hun conferentie. En ik roep iedereen op die met mij door wil met echte linkse politiek, als inhoudelijke beweging binnen een sterke RoodGroene partij, mij te steunen en een alternatieve bijeenkomst te organiseren. Je kunt je daarvoor aanmelden op: . Strijdbaar voorwaarts!

 

[1] Onlangs nog negatief in het nieuws door het verdedigen op de publieke omroep van illegale, vernederende en stigmatiserende controles op ontvangers van bijstand in volkswijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content